Kördüğüm

Kördüğüm - 15-

Arda birbirine sarmaş dolaş bağlı olan Güneş ve Ensar'ı görünce olduğu yerde baktı onlara. Buğra onlara gülerek bakarken karşıdan gören Arda' yı fark etti. 

"Hassiktir." diye mırıldandığında Buğlem duymuştu.

"Ne oldu Buğra niye küfür ettin?" 

Ensar Güneş'in duruşunu düzelttikten sonra Buğra'ya baktı. Buğra'nın baktığı yere bakınca Arda' yı gördü. Gerçekten Hassiktirlik bir durumdu. Güneş'te görünce ekip tamamlanmış sadece Buğlem her şeyin farkına varamamıştı. 

Tabi ki Buğra sevgilisinin bir şeyden eksik kalmasına izin vermeyeceği için kulağına doğru eğildi. 

"Güneş düşmek üzereydi. Ensar da onu tuttu. Karşıdan da Arda geçiyormuş. Her şeyi gördü. Büyük ihtimalle yanlış anladı." 

Buğlem şaşkınca dinledi. Şimdi ne olacaktı? 

"E şimdi ne olacak?" 

"Hiçbir fikrim yok." Güneş Arda'ya bir adım atmışken Arda hızla dönüp yoluna devam etti. Yumruklarını sıkarak evine doğru ilerlerken aklından binlerce şey geçiyordu. Güya ağabey gözüyle bakıyordu ama kavga ettikleri an onun kollarına atlamıştı. Nasıl yapardı böyle bir şeyi? O değil miydi Arda'yı çok sevdiği için günlerce peşinden koşan. Şimdiyse yüzüne bile bakmıyordu. Aramamıştı bile. Gerçi aramayıp ne yaptığı da belli olmuştu. Eve hışımla girip kapıyı çarptı. Yatağa oturup ellerini yanaklarına koydu. Şimdi ne düşünmeliydi? 

Güneş keyfi kaçtığı için erkenden eve gitmiş Arda'ya ulaşmaya çalışmıştı. Bir türlü açıyordu telefonu. Temelli kapatmıştı. Nihayet telefon çalmaya başladığında heyecanla bekledi. Ona açıklama yapmak zorundaydı. Telefonu iki kere meşgule atmış üçüncü de hep meşgule düşmeye başlamıştı. 

Numarasını engellemişti. Güneş daha fazla dayanamayıp ağlamaya başlamıştı. Kendisini çok kötü hissediyordu. Evet Ensar'dan ayrı bir ilgi görüyordu ama bunu hiç farklı algılamamıştı. Yoksa Arda haklı mıydı Ensar ondan mı hoşlanıyordu? 

Telefonu çaldığında Ensar'a baktı. Telefonu açtığında sesinin titremesine engel olamamıştı. 

"Alo." dedi titrek sesiyle. Ensar sesinden ağladığını anlamıştı. Elini yumruk yapıp dizine vurmuştu. Kardeşi onun yüzünden ağlıyordu. 

"İyi misin? Sesin hiç iyi gelmiyor." 

Güneş gözlerini kapatıp sessizce hıçkırdı. Gözlerindeki yaşlar bir bir akarken biri kurumadan yerine yenisi iniyordu. 

"İyiyim. Sonra konuşalım lütfen. Şu an kimseyle konuşmak istemiyorum." dedi Güneş Ensar'ın üzülmesini istemese de kendisine engel olamayarak. 

"Arda ile konuşmadın mı?" dedi Ensar söylenenleri duymamış gibi. Barışmalarını istiyordu. 

"Hayır engellemiş numaramı. Bunu konuşmak istemiyorum. Görüşürüz." 

Ensar yüzüne kapanan telefonla hızla asistanını aradı. 

"Arda Koca'nın ev adresini istiyorum." gereken diğer bilgileri verdikten sonra beklemeye başladı. 

Buğra Buğlem'in evine geldiğinde Buğlem'e döndü. 

"Güzelim seni bu kadar erken bırakmak hiç istemiyorum. Hele ki ne zamandır ne halde olduğumuzu gördükten sonra asla bırakmak istemiyorum. Ama şu an Ensar ne haldedir az çok tahmin edebiliyorum. Dna testinin sonuçları çıkmadan yanında olmalıyım." 

"Ben anlıyorum seni Buğra. Endişelenme. Yanlış anlamıyorum zaten doğru olanı yapıyorsun. Bizim aramız bir daha asla böyle olmayacak ben sana çok güveniyorum. Seni çok seviyorum." 

Buğra Buğlem'i kendisine çekip sarıldı. Yanağına öpücük kondurduktan sonra gözleri dudaklarına kaysa da gözlerini kapatıp açtı. Buğlem güzelliğine güzellik katarcasına gülümsüyordu. 

" Bende seni çok seviyorum sevgilim. " dedi yakınındayken. Buğlem daha çok gülümsedi. Buğra kendi kemerini çözüp arabadan indikten sonra Buğlem'in kapısını açtı. Onunda kemerini çözüp arabadan indiklerinde ayaktayken bir daha sarıldı. Yukarı çıkıp Buğlem'i Nehir hanıma teslim ettikten sonra iyi dilekler alıp şirkete döndü. Ensar'ın şirketten çıktığını öğrenince onu arasa da aldığı cevap telesekreterin mesajı olmuştu. 

"Neredesin be Ensar?" diye mırıldandıktan sonra asistanına gitti. 

"Günay. Ensar nereye gitti biliyor musun" 

"Bir bilgi vermedi Buğra Bey. Sadece Arda Koca'nın adresini aldı ve çıktı." 

"Arda Koca mı?" diye sordu doğru duyup duymadığını teyit etmek için. 

"Evet Buğra bey. Arda Koca." 

"Adresi bana da versene sen." 

"Tabi efendim bir saniye." 

Günay az önce kaydettiği adresi bulup yanındaki not kağıdına yazdıktan sonra Buğra'ya uzattı. Buğra alıp teşekkür ettikten sonra hızla çıktı. Günay iç çekerek baktı arkasından. Çok yakışıklıydı. Oldu olası hoşlanıyordu Buğra'dan. 

Buğra hızla arabasına bindi. Verilen adrese doğru ilerledi. 

Ensar Arda'nın evine gelip kapıyı çaldığında beyaz önlüklü bir kadın açtı. 

"Buyurun kime bakmıştınız?" 

"Ben Arda'nın arkadaşıyım. Kendisi evde mi acaba?" 

"Evet efendim evde. Buyurun hoşgeldiniz." 

Kadın kapıyı araladığında Ensar içeri girip kadının gösterdiği koridordan ilerledi. Kadının söylediği kapıyı çalıp içeri girdi. 

"Hiçbir şey yemek istem…  Senin ne işin var lan burada? Hangi yüzle buradasın." 

Ensar sessizce yanına oturdu. 

"Yanlış yapıyorsun." 

"Sana mı soracağım ne yapacağımı? Sen kimsin lan? Ben her şeyde yanınızda olmuşken sen ne yaptın? Sevdiğim kızı elimden aldın. Memnun musun?" 

"Arda sakin ol. Pişman olacağın şeyler yapıyorsun. Bilmediğin işler var." 

"Neymiş bilmediğim şeyler? Birbirinize olan aşkınız mı?" 

Ensar bir şey söyleyecekken gelen mesajla telefonu eline aldı. 

'DNA testinin sonuçları çıktı Ensar bey. Sonuç pozitif. Belgeyi alıp şirkete bırakacağım. "

Ensar kalbi küt küt atarken telefona baktı. Kardeşini bulmuştu. Minik kardeşi burnunun dibindeydi. Arda öfkeyle Güneş'le ikisinin fotoğrafını yere atınca Ensar hızla yakasından tutup duvara yasladı. 

" Gideceksin. Güneş'ten özür dileyeceksin. Hata yaptığını söyleyeceksin." 

Arda aynı şekilde yakasını tutup itti Ensar'ı. 

"Beni aldatan sizsiniz. Bir de gelip bana bunları mı söylüyorsun lan sen? Gebertirim seni." 

Ensar yediği yumrukla dudağının kenarını sildi. 

"Güneş'in bana karşı farklı şeyler hissetmesi normal. Bunu anlamayan ve dinlemeyen beyinsiz sensin. Gideceksin ve kardeşimden özür dileyeceksin. Onu üzmekten vazgeçeceksin!" diye öfkeyle bağırdı. Arda alayla güldü. 

"Kardeşmiş. Gördük ne kardeşi olduğunuzu." 

"Öz kardeş seni aptal." diye cevap verdi Ensar. Arda hışımla ona dönüp baktı. Ensar gelen mesajı Arda'ya gösterdi. 

"Test yaptırdım. Güneş benim öz kardeşim. Oturup adam gibi dinleseydin anlatırdım her şeyi. Bana karşı farklı olmasının sebebi de o. Kan bağımız var bizim." 

"Ne demek oluyor bu? Nasıl oluyor da kardeş çıkıyorsunuz siz? Bundan neden şimdi haberim oluyor?" 

" Çünkü bizimde şimdi haberimiz oldu. Annem denen kadın yıllar önce kardeşimi alıp kaçırdı. Ben bulamadık sanmıştım ama anlaşılan babam yerlerini biliyor, yıllardır para gönderiyormuş. Geçen gün fark ettim birine para gönderildiğini. Kim olduğunu araştırınca Güneş'in adını öğrendim. Bende mantık yürüttüm. Zaten benziyordu bana dna testi yaptırdım. Az önce sonuç geldi. Güneş benim öz kardeşim. Ve senin yüzünden şu an ağlıyor. Hemen gidiyorsun hatanı anladığını söyleyip özür diliyorsun. "

Arda sessizce oturdu. Demek Güneş bu yüzden sürekli Ensar'ın yanında olmak istiyordu. Kan çekiyordu. 

" Ona nasıl söyleyeceksin. Babasından nefret ediyor. "

" Anlamadım? "

" Bas baya. Annesi ona baban bizi bıraktı. Oğlu var onunla yaşamak istedi demiş hep. Kendisini bildi bileli nefret ediyor babasından. Konusunu bile açmama izin vermezdi." 

Ensar şaşkınca Arda'ya baktı. 

" Nasıl söyleyeceğim?"

" Onu düşünürüz. Önce gidip onunla konuşmam gerek. "

Arda apar topar evden çıktığında kapıda Buğra'ya çarptı. Buğra Arda'nın koşarken çıktığını görünce gözlerini kırpıştırdı. Arkasından çıkan Ensar'a baktı. 

"Neredesin oğlum sen? Neden söylemeden çıkıp gidiyorsun? Ne oldu ne konuştunuz Arda ile nereye koşuyor bu?" 

"Güneş'e. Anlattım her şeyi. Özür dilemeye gidiyor." 

"Neden her şey kesinleşmeden böyle bir şey yaptın?"

Ensar mesajı açıp Buğra'ya gösterdi. 

"Artık her şey kesin." 

Buğra görünce sevinerek sarıldı Ensar'a. 

"Lan oğlum yıllar sonra kardeşini buldun sevinsene. Ne öyle put gibi sıkılıyorsun?" 

"Güneş nefret ediyormuş bizden. Arda'ya anlatmış. Annem olacak o kadın gidip baban ağabeyini seçti bizi terk etti, sokağa attı falan demiş." 

"Oha ne yapacağız peki?" 

"Bilmiyorum ama her şeyi söylemeden önce Buğlem'e ihtiyacımız var. Onun ağzını aramalı. Nehir teyzeyle de konuşalım. O mantıklı kadındır. Bize yardım eder.  Akıl verir. Kim bilir belki o konuşur. Ona gidelim bence." 

"Tamam o zaman şimdi gidelim Buğlem'i özledim zaten." 

İkisi de arabalarına atlayıp peş peşe Buğlem'in evine geldiler. Nehir Hanım kapıyı açtığında ikisini de karşısında görünce şaşırdı. 

"AA çocuklar. Ne oldu hayırdır?" 

"Nehir Teyze bize akıl vermen lazım." 

"Nasıl yani benim mi?" 

"Evet hemde çok acil." 

İkisi de haldır huldur içeri girip salona geçtiler. Buğlem duvarlara tutuna tutuna odaya geldi. 

"Anne gelen kimmiş?" 

"Biz geldik fıstık. Ama işimiz çok acil. Çabuk otur." 

Nehir Hanım ve Buğlem oturunca Buğra Buğlem'in yanına yerleşip gizliden gizliye beline sarıldı. Buğlem irkilse de onun Buğra olduğunun farkındaydı. 

"Şimdi. Nehir Teyze. Buğlem buraları biliyor o yüzden direkt sana anlatacağım. Güneş benim kayıp öz kardeşim. Dna testi yaptırdım. Pozitif çıktı. Annem yıllar önce kaçırmış bizden. Buldum." 

"Oha pozitif mi çıktı? Kesin kardeşsiniz değil mi yani?" 

"Evet aynen öyle. Ben bugün Arda ile konuştum. O Güneş'ten özür dilemeye gitti falan. Gitmeden önce de şey dedi. Güneş benden ve babamdan nefret ediyormuş. Çünkü annem olacak o kadın Güneş'i bir güzel doldurmuş. Ben şimdi buna nasıl söyleyeceğim ben senin ağabeyinim diye? "

Nehir Hanım şaşkın şaşkın baktı. 

" Ay Ensar. Valla bilemedim ki şimdi. Öyle bir bombayla geldin ki önce bi bunu hazmetmek gerek. Ben bile bu kadar şaşırdıysam kızcağız nasıl hisseder kim bilir."

"Ne yapacağım ben?" diye ofladı Ensar. Güneş'e bir an önce söylemek istiyordu. 

"Şöyle yapalım. Önce Buğlem Güneş'in ağzını arasın. Sonuçta en yakın arkadaşlar. Sonra ona göre bir şeye bakarız. Ama şimdi geç oldu. Bu durumu bir gün ertelememiz gerek. Ben size çay getireyim bari." 

Herkes kafasıyla onaylayınca Nehir Hanım mutfağa gitti. 

" Niye pis işleri yapan kişi hep ben oluyorum? " diye söylendi Buğlem. Buğra belinden sımsıkı kavrayıp kendisine çekti. 

" Çünkü aramızdaki en güzel ve tatlı kişi sensin. Ne halt yersen ye o kadar tatlısın ki kimse sana kızamaz."

Buğlem kıkırdadı. 

"Abart Buğra." 

"Bir şey diyeyim bence abartmıyor Buğlem." dedi Ensar gülerek. İkisinin ilişkisi çok hoşuna gidiyordu. 

"Şunların konusu bir kapansa da baş başa bir yerlere gitsek ikimiz ne dersin?" diye sordu Buğra. 

"Çaylarınız geldi derim Buğracığım." dedi Nehir Hanım tepsiyle içeri girerken. Buğlem kıkırdarken Buğra utanmış, Ensar'sa hiç utanmadan kahkaha atmıştı. 

Güneş ısrarla çalan kapıyla gözlerini aralamıştı. Ağlarken uyuyakalmıştı. Aynaya bile bakmadan kapıyı açmaya gitmiş kim o diye sormayı ihmal etmemişti. Ses gelmeyince delikten bakmış kimseyi görememişti. Kargo falan mı diye düşünerek kapıyı açınca karşısında Arda'yı görmüş şokla kalakalmıştı. Tipi ne haldeydi hiçbir fikri yoktu. 

Arda karşısında saçı başı dağılmış, ağlamaktan yüzü gözü şişmiş sevgilisine baktı. Onun yüzünden bu haldeydi. 

"İçeri gelebilir miyim?" 

Güneş hızla kafasını sallayıp kapıyı sonuna kadar açtı ve kenara çekildi. Arda ayakkabısını çıkardıktan sonra kenarda duran ayakkabılığa yerleştirdi ve içeri girdi. Normalde böyle şeyleri takmazdı ama Güneş aşırı titiz biriydi. Bu yüzden dikkat ediyordu. İçeri girip kapıyı kapattıktan sonra Güneş'e baktı. Güneş içeriyi gösterip kendisi önden gittiğinde Arda onu takip etti. Güneş'in kalbi yerinden çıkacak gibi atıyordu. Arda ayrılmaktan vazgeçmiş olabilir miydi? 

Güneş salona girdikten sonra koltuğu işaret etti. 

"Oturmaz mısın?" diye sordu masumca. 

Arda yediği halta bir kez daha kızdı. Neyse ki telefonunu açıp ona geri dönülmez şeyler söylemeden önce Ensar yetişmişti. 

Arda bir süre ayakta Güneş'i izlerken Güneş ellerini birleştirmiş Arda' ya bakıyordu. 

"Şey." Güneş bir şey diyemeden Arda kolundan tutup kendisine çekti ve beline sardı kollarını. Dudakları çoktan dudaklarını örttüğünde ikisi de yeniden doğmuş gibi hissetmişti. Bu hissi ikisi de çok özlemişti. Arda Güneş'in belindeki ellerini daha da sıkılaştırırken Güneş olayın şaşkınlığını atmış kollarını Ard a' nın boynuna dolayıp ellerini saçlarından geçirmişti. 

Günlerin acısını çıkarırcasına birbirlerini öpüyorlardı.