Kördüğüm

Kördüğüm - 27-

İlhan bey öğrendiği şeyin öfkesiyle bardağı yere fırlatmıştı. 

"Ne demek Buğlem Adnan Kızılok'un oğlu ile beraber? Benim kızım Buğra Kızılok'la olamaz!" diye bağırdı. Egemen gülümsedi. Beklediği tepki tam olarak buydu. İlhan beyin gözüne yeterince girmişken şimdi yapacağı hamle ile daha çok yakın olacaktı. 

"Evet efendim." 

"Böyle bir şey mümkün dahi olamaz. Buna izin vermem. Bitecek o ilişki." 

"Bitebilir efendim." 

"Nasıl?" dedi hızla ona dönerek. Şu an tüm fikirlere açıktı. 

"Hatırlarsanız aylar önce Buğra Kızılok bir bar arkasında bir kızla kavga etmişti. O kamera kayıtları hala elimizde. En uygun anı kollayıp oradaki tek sahneyi Buğlem hanımın görmesini sağlarsak, işin içine kan sokmadan ayırabiliriz." dedi tüm zekasını konuşturarak. 

Egemen tüm aylarını Buğlem'i izleyerek geçirdikçe ona karşı hisleri güçlenmişti. Gördüğü tüm hareketleriyle aşık olmuştu mavi gözlü kıza. 

" Sen. Sanırım işe aldığım için pişman olmadığım tek adamımsın. Aferin sana. " dedi İlhan bey genç çocuğun omzunu sıvazlayarak. Yanına ilk aldığında fazlasıyla çömez olduğunu düşünüp pişman olacağına emin olmuştu. Ancak şimdi Egemen'e kendisinden daha çok güveniyordu. Rüzgar'dan sonra kendi öz oğlu gibiydi onun için. 

" Teveccühünüz efendim." dedi Egemen kafasını eğerek. İlhan bey onun için sıradan bir patrondan fazlasıydı. Sokaklardan kurtarmıştı onu. Olmasaydı hayatı bambaşka olabilirdi. 

"Peki uygun zamanı nasıl kollayacağız?" 

"Efendim biraz araştırma yaptım. O gördüğümüz kız anlaşılan rahat durmayacak. Hepsinin gittiği okula kayıt yaptırmış. Önce onu beklememiz daha mantıklı. Eğer bizzat o kızdan öğrenirse gururu daha çok kırılır. Barışma şansları hiç kalmaz. Eğer yeterince geç kalırsa devreye gireriz. "

" Zekana hep hayran kalmıştım. " dedi İlhan bey gülümseyerek. 

Buğlem gülümseyerek yeni alınan formaya baktı. Gözlerinin açılması üzerinden yaklaşık beş ay geçmişti. Yeni bir eğitim yılı başlıyordu ve Buğra sayesinde Buğlem her şeyi öğrenmiş sınavlara girmiş liseye başlamaya hak kazanmıştı. Açıktan ilk iki yılın sınavına hemen girerek lise 3 olmuştu. Buğra Ensar Güneş ve Arda bir üst sınıfta olsalar da Buğlem hiç değilse iki yılını onlarla dolu dolu lisede geçirebilecekti. Yarın okula başlıyordu.

"Kızım. Telefonun çalıyor neden bakmıyorsun?"

Buğlem gözlerini formadan çekip annesinin elindeki telefona baktı.

Sevgilim... Yazısını görünce sırıttı.

"Alo."

"Ben yanlış mı gördüm?"

Buğlem kaşlarını çattı. Telefonu açtığında Buğra'nın her zamanki gibi iltifatları ve çapkın çapkın konuşmasını beklemişti. Bu şekilde azarlarcasına telefon mu açılırdı?

"Ne gördün?" dedi aynı sinirle.

"Güneş aldığınız formayı attı. O etek o kadar kısa mı? Beni katil mi edeceksiniz siz?"

Buğlem sanki görebilecekmiş gibi kötü kötü baktı.

"Beni sinir etme. Sen beni azarlamak için mi aradın? Ne bu tavır?"

"Bence gayet haklı bir tavır. Etek nerene geliyordu haberin var mı?"

Buğlem bir anda bozulan aralarıyla elindeki askıyı yatağa attı.

"Var Buğra. Ama senin de haberin olsun. O kadar kısa bir şeyi giyecek değilim. Güneş'le senin tepkini ölçmek için deneme yapalım dedik. Ama görüyorum ki bana insan gibi bir davranış sergilemeyeceksin. Yarın okulda görüşürüz."

Buğra suratına kapatılan telefonla şaşkınca ekrana baktı. Öfkeyle Güneş'e döndü.

" Geri zekalı. Madem almamış. Ne diye beni gazlıyorsun? "

Güneş omuzlarını silkti. Tavrını Buğlem görüp kendi tavrını ortaya koymasaydı Buğra bu öküzlükle devam edecekti.

" Sende insan gibi sorsaydın önce. Ne kıza çemkiriyorsun?"

Buğra yardım dilenircesine Ensar'a baktı.

" Öldüreceğim kardeşini. "

Ensar ellerini teslim oluyorcasına kaldırıp ben karışmam bakışları attı. Buğra bir şey demeden önüne döndü. Buğlem'i çok kızdırmıştı.

--

Buğlem ilk gününde Buğra'nın onu almasını istese de ona olan öfkesi daha ağır basmıştı. Öğrendiği otobüse binip okulun kapısına vardığında gülümseyerek sınıfına ilerledi. Lise de ilk günüydü. Deli gibi heyecanlıydı.

Boş bir sıraya geçip oturdu. Ders programına göre dersi matematikti ve en sevdiği dersti. Defterini çıkarmışken tepesine dikilen kızla kafasını kaldırdı. Yeni arkadaşı olacaktı. 

"Canım rahat mısın orada?" 

Buğlem soruyu anlamasa da gülümsedi. 

"Yani. Tahta görünüyor en azından." 

Kız ve yanındakiler kahkaha attı. Kız şimdiden Buğlem'i potansiyel tehtid olarak görmüştü. 

"Canım sen yenisin anlaşılan. Orası benim yerim. Hadi başka kapıya." 

Buğlem gördüğü tavırdan hiç hoşlanmasa da ilk günden kavga etmek istemiyordu. Üstelik o şu an kavga ederse Güneş bu kızların saçını başını yolardı. 

Buğlem ayağa kalkacakken bir kız kolundan tuttu. 

" Artık senin yerin değil. Şimdi işine bak. "

Buğlem kolunu tutan kıza baktı. Toplanmasına izin vermemişti. Kaşlarını çatmış karşısındaki üç kıza bakıyordu. Siyah saçları neredeyse kalçalarına gelmişti. Yeşil gözleri çok sert bakıyordu. Karşısındaki kızlara her an saldırabilirdi. Buğlem bileğini sıkan eline baktı. Canı acımaya başlamıştı. 

"Pardon canım sen kimsin?" 

"Konuşmaya devam edersen canını sökecek kişiyim." 

"Hadi ya? Devam etsene." 

Kız, gözlü kızın üzerine doğru gidecekken arkadaşları tuttu onu. Yeşil gözlü kız kollarını göğsünde kavuşturup baktı. Arkadaşları tartışma çıkmasını önleyip kızı götürdüklerinde yeşil gözlü kız Buğlem'in yanına oturdu. 

"Selam. Yanına oturabilir miyim?" 

Buğlem gözlerini kırpıştırdı. Az önce kaplan olan kız şimdi kedi olmuştu. 

"Tabi." diyebilmişti. Yeşil gözlü kız Buğlem'i inceledi. Gözlerinden saçlarına, ellerinden yüzüne kadar her karışı incelerken Buğlem bir an kendisini rahatsız hissetse de bozuntuya vermedi. 

"Bu arada teşekkür ederim. Hadlerini bildirdiğin için." 

Yeşil gözlü kız gülümsedi. Karşısındaki kız güzelliğinin yanı sıra bir o kadarda ezikti. Kendisini dahi koruyamıyorken onunla nasıl yarışabilirdi ki? 

"Rica ederim. Tanışmadık bu arada. Adın ne?" 

"Buğlem senin?" 

Kız gülümsedi. Buğlem hemen sıcacık davranmaya başlamıştı. İşine gelecekti anlaşılan. 

"Alya." dedi yapay bir gülüşle. Buğlem duyduğu isimle bir an gerilse de duruşunu bozmadı. Tüm Alya'lar aynı olacak diye bir şey yoktu. Sadece arkadaşını Buğra ile tanıştırdığında Buğra'nın aklına gelecek kişi yüzünden üzülmüştü.

"Yeni misin?" Alya'nın sorusuyla derin bir sohbete girmişlerdi. Zil çaldığında Güneş'in hoplaya zıplaya yanına gelmesiyle Buğlem kahkaha attı. 

"Selam fıstık bu gece boş musun?" 

Güneş'in tavrıyla Alya sırıttı. Bu kız fena bir şeye benziyordu. Buğlem olmasa bile bu kızı doldurduğunda Buğlem ve Buğra'nın ayrılması daha kolay olacaktı. 

"Senin yüzünden sevgilimle aram bozulmasaydı boş olmazdım herhalde." dedi Buğlem şakayla karışık. Güneş bir şey diyecekken onları ilgiyle dinleyen Alya'ya baktı. 

"Aldatılıyor muyum?" diye sordu kalkık kaşlarıyla. Kız ona aşırı tanıdık geliyordu. Nerede görmüştü bu kızı?

"Alya. Yeni arkadaşım. Alya bu da Güneş. En yakın arkadaşım aynı zamanda abim gibi gördüğüm birinin kardeşi." dedi sırıtarak. Alya kaşlarını kaldırdı. Kimin kardeşiydi?

"Abin gibi gördüğün biri mi?" dedi merakla.

"Evet Ensar." dedi. Alya duyduğu şeyle şaşkınlıktan ne yapacağını şaşırdı. Buğra anlatmıştı. Ensar kardeşini arıyordu. Anca bulacağını hiç tahmin etmemişti. Gerçekten de ona çok benziyordu.

Buğra ve Ensar sınıfa girdiklerinde gördükleri sahneyle duraksadılar. Buğra'nın kalbi korkuyla atarken Ensar gördüğü kişiyi gerçekten öldürmemek için çok zor duruyordu.

"Bunun ne işi var lan burada?" diye öfkeyle mırıldandı.

"Buğlem öğrendi mi?" diye korkuyla sordu. Herkesin gözü kapıdakilere odaklanınca Buğlem kafasını çevirdi.

"Sanmıyorum. Öğrense böyle olmazdı."

İkisi de yavaşça yanlarına yaklaşırken Alya'nın yüzü oldukça gülüyordu.

Tanışma faslı bittiğinde yemek yemek için kantine gitme kararı almışlardı. Buğra sınıftan cüzdanını alacağını söyleyip orda kaldığında Buğlem Güneş ve Ensar çıkmıştı. Buğlem yanına para almadığını fark edince durdu. Buğra'nın ödemesini istemiyordu.

Geri döndüğünde duyduğu şeyle olduğu yerde durmuştu.

"Buğlem'den uzak duracaksın. Ne işin var onun yanında?"

Buğra Alya'ya bağırıyordu. Buğlem içeri girip kendisini belli etti.

"Buğra?"

Buğra korkuyla Buğlem'e baktı. Gitmemiş miydi?

"Buğlem."

"Alya'ya neden bağırıyorsun?"