İstenmeyen Eş

5.Bölüm

Devran

Arabayla konağa doğru giderken hiç konuşmadık. Bu düğün benim cenazemdi. Sevdiğim kadının kız kardeşiyle evleniyordum. Konağa vardığımızda arabadan inip Rojin’in kapısını açtım ve elimi uzattım, o da elimi tuttu; arabadan beraber indik ve dualarla konağa girdik. Ve düğün başladı; halaylar çekiliyor, oyun havaları oynanıyordu.

Nikah memuru geldi ve nikahımız kıyıldı; ardından salona geçtik ve imam nikahımız kıyıldı. Rojin’e mehir olarak kilosunun iki katı altın, arsalar, şirketten hisse ve villa verdi babaannem. Ardından avluya geçtik; ne ben ne de Rojin kalkıp oynadık.

Düğün bitmişti ve herkes dağılmaya başlamıştı. Rojin yengesiyle, ağabeyiyle vedalaştı ama Rojda’yla vedalaşmadı; nedenini anlamadım. Sonra Dilşah, Rojin'i bizim için ayrılan kata çıkardı; o kat sadece bize aitti.

Babaannem yanıma geldi: “Oğlum bak, ben seni düşünerek bu kararı verdim, bunu unutma. Eşinin yanına git ve onu sakın üzme oğlum. O artık senin eşin, hayat arkadaşın; onu üzersen karşında beni bulursun,” dedi otoriter sesiyle ve odasına doğru yürüdü.

Ben de yavaşça kendi katıma yürüdüm ve odanın kapısını açtım. İçeri girdiğimde Rojin ayakta beni bekliyordu. Ben de yavaşça yanına yaklaştım. “Üstünü değiştirip yatabilirsin, ben içerideki salonda yatarım,” dedim. Anlamaz gözlerle bana bakıyordu ama sanki bir rahatlama vardı.

“Anlamadım,” dedi fısıltıyla. ‘’Rojin, ben seninle babaannem istedi diye evlendim. Bu evlilik sadece kağıt üstünde benim için’’ dedim ve odadan çıktım…

…

Rojin

2 Hafta Sonra

Devran’la en son gerdek gecesi konuştuk; daha doğrusu o konuştu, ben dinledim. Sanki ben yokmuşum gibi yaşıyor. Babaanne ve Dilşah’la çok iyi anlaşıyoruz; babaanne olayların farkında ve “Zaman kızım, biraz zaman ver; ben her şeyin farkındayım.” dedi bana sakin ve emin bir şekilde. Dilşah’la arkadaş gibi olduk. Annesi Zöhre bana hiç tepki vermedi; Dilşah’ın anlattığına göre babasından sonra hayata küsmüş. Tedavisi yokmuş, birkaç doktora göstermişler; çok üzüldüm.

Salonda oturuyorduk ve Dilşah’la sohbet ediyorduk. Devran her zamanki gibi yemeği yedikten sonra çalışma odasına çekildi. Dilşah, “Rojin yarın alışverişe gidelim mi?” dedi gülümseyerek. Ben de “Olur gidelim, hem de biraz gezmiş oluruz.” dedim ve o arada Hayriye abla salona geldi: “Gelin hanım, Devran ağam yolladı; galiba telefonunuz çalıyormuş.” dedi. Ben de “Sağ ol abla.” dedim ve telefonu elime aldım.

Arayan yengemdi, 15 kez aramış. Hayırdır inşallah, bir şey mi oldu acaba? Yengem üst üste bu kadar aramazdı. “Yarın konuşuruz Dilşah, iyi geceler.” dedim. “İyi geceler Rojin, yarın öğlen gideriz.” dedi heyecanla. “Tamam, gideriz.” dedim ve odama doğru yürüdüm.

İçeri girince Devran koltukta uzanıyordu. Ben de direkt yatak odasına geçtim ve yengemi aradım: “Alo yenge, telefonum odadaydı duymamışım; bir şey mi oldu, üst üste aramışsın?” dedim merakla. “Rojin acil buraya gelmen lazım!” dedi hızlı ve kararlı bir sesle.

“Neden yenge, ne oldu?” dedim telaşla. “Konu Rojda, Rojin. Ağabeyin her şeyi öğrendi, gelmen lazım!” dedi. “Her şeyi” derken başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Artık odada volta atıyordum.

“Ne demek her şeyi yenge, bu nasıl olur?” dedim biraz yüksek sesle. “Rojin şu anda açıklayamam, hemen gelmen lazım.” dedi ve telefonu kapattı. Ağabeyim her şeyi nasıl öğrendi acaba? O arada kapı çaldı ve Devran içeri girdi. “Ne oldu, neden bu kadar telaşlısın?” dedi.

Ben de telaşla, “Benim acilen ağabeyimin yanına gitmem gerek.” dedim. “Ne alaka?” der gibi bakıyordu. “Bu saatte mi? Bir şey mi olmuş?” dedi merakla. Ne diyeceğimi bilmiyordum. “Yengem aradı, Rojda’yla ilgili bir durum var galiba.” dedim.

O da, “Ne olmuş ki Rojda’ya?” dedi merakla. Neden merak etmişti anlamadım. “Bilmiyorum, yengem anlatmadı; sadece gel dedi.” dedim. “Tamam hazırlan, gidelim.” dedi. Ben de “Gerek yok, ben tek de giderim.” dedim. Neden gelmek istedi anlamadım.

“Hazırlan Rojin, birlikte gideriz.” dedi kararlı bir sesle ve hazırlanmaya başladık. Devran babaannesine haber vermeye gitti. Ben de hazırlanıp avluya indim ve kapıya çıktım.

Devran arabada bekliyordu. Valizi bagaja koydum, ön koltuğa oturdum ve yola çıktık. Ben ağabeyime nasıl anlatacaktım bu durumu? Beni neler bekliyor bilmiyorum. Allahım, sen bana yardım et…