Bende kaşlarım çatık bir şekilde kapının kulpunu aşağıya indirip ileri doğru itekledim ve açılan kapı aralığından içeri sızıp kapıyı arkamdan kapattım.
Yatakta yüz üstü uzanan Araf'ı görünce bir an içim sızladı.
Beni sevmekten başka hiçbir suçu yoktu.
Ona hep zarar veriyordum ancak bende öyle bir bağımlılık yapmıştı ki, sıcak bakışları ve üstüme sinen güven kokusu olmadan yapamıyordum. İlk defa bu kadar çok sevilmiştim ancak, güven problemim yüzünden bir türlü önümde ki buzdan duvarı kırıp ona ulaşamıyordum. Buzların arkasından onu görebiliyordum ancak bir adım atamıyordum bu cidden kötü bir durumdu.
Fakat; bugünden sonra artık ona adımlayacaktım. O bir adım atsa ben iki adım atıp geride kalan eksik adımlarımı tamamlamaya çalışacaktım.
Sevgimi ondan esirgeyip üzülmesine göz yummayacak
