Hayat, öyle bir çelişkiydi ki; acı adı verdiği kıymıkları her dakika tenimize batırmaktan asla vazgeçmiyordu. O kıymıklardan kaçmak için attığımız her adım da bir çukurun içine düşerken asla sonu gelmeyen bir döngünün içerisinde gibiydik.
Hayatımın hangi noktasında olduğumu bilmiyorum. Canımın yandığı, gözlerimin ağlamaktan yaş kalmadığı dönemini henüz yeni atlatmıştım. Ya da atlattığım sanıyorum bilmiyorum ama şu an Araf, gözlerimin içerisine bakıp beni gördüğü ilk zamanı anlatırken beni öylesine güzel bir rüyanın içerisine sokuyordu ki asla kötü şeyler düşünmek gelmiyordu içimden. Dudaklarından dökülen her kelime tenime batan tüm kıymıkları tek tek çıkarıyor, üzerlerine yara bantları ekliyordu.
İtiraf etmekten biraz korksam da mutluydum.
Evet, bunu söylüyorum; mutluyum.
"Sana bilerek
