Münevver hanım bu sabah bir türlü telefonlarına ulaşamadığı oğlu ve gelinini merak ederken kalbini ara ara yoklayan sancıları görmezden gelmeye çalışıyordu.
Noyan Berk’in okul saati geldiğinde hala bir haber alamadığı için daha fazla oyalanmalarına müsaade etmedi. Çocuk “annem söz vermişti, yetişecekti bana” diye biraz mızmızlık çıkarsa da yeni evliydi onlar, bir saatleri bir saatlerine uymadığında anlayışlı olmak lazımdı.
Yaşlı kadın tatsız geçen kahvaltıdan sonra odasına kapandı. Torununun Ayşe’ye böyle güvenip bağlanması aklına rahmetli Yasemin’i getirmişti.
Zavallı kızcağızın yaşamaktan bir umudu kalmadığında oğlu için yazdığı günlüğü çıkarıp kapağını bile açamadan öylece baktı.
“Ben öldüğümde yavruma bir hatıra kalsın” deyip fersiz parmakları titreye titreye kaleme almıştı her
