Berrin hanım acil yoğun bakımının kapısında beklerken az evvel yaşadığı şeyleri düşünüyordu. Münevver ablası kendine geldiği kısacık zamanda illa kapıda kim varsa yanına gelsin istemişti. Normalde bu talebi yerine getirmeleri imkansızdı ama kadın son vasiyetim deyince mecbur kalmıştı hemşireler.
Ne işiteceğinden habersiz, steril kıyafetler giyip hastane çarşafları arasında her yanından kablolar sarkan kadına yaklaştığında beklemediği bir yükün altında kalıverdi.
“Çekmecemde mavi kutu içinde bir günlük var. Onu Yasemin’in annesine yollayın. Oğluma gelinime bir şey olursa yetimhaneye düşmesin yavrum. Yusuf’a söyle. Cenazem kalkmadan gelmiş olsunlar.”
Zorlanarak tamamladığı cümlelerden sonra tekrar şuurunu kaybeden kadınla, dışarı çıkarıldığında ne yapması gerektiğini bilmiyordu. Daha bir
