Duru, mutfaktaki küçük balkonunda sandalyesine yaslanmış, yavaşça önündeki kahve fincanını çeviriyordu. İnce şalı omzuna daha sıkı sararken, bakışlarını karşı apartmanın gri duvarında gezdirdi. Gözleri bir noktaya kilitlenmiş gibi görünüyordu ama zihni çok daha uzak bir yerdeydi. Sonunda usulca döndü ve Serra’ya bakarak,
“İşte... her şey böyle oldu,” dedi fısıltıya yakın bir sesle.
Serra’nın yaşadığı şoktan kahvesini içmeyi unutmuş, kahvesi masada soğuyup kalmıştı. Gözleri, tam karşısında oturan arkadaşının yüzüne kilitlenmişti. O an ne diyeceğini, nasıl bir tepki vereceğini kestiremiyordu. Yutkundu. “Yani... Revirde mi?” dedi, sesinde hem hayret hem de eğlence vardı.
Duru utançla başını eğdi, yanaklarına birden yayılan kızarıklık hemen fark edilebilecek düzeydeydi. Başını küçük bir har
