Hakan o geceyi istihbaratta geçirmişti. Görev dosyaları çoktan kapatılmış, Kürşat hakkında son gelen bilgiler istihbaratlarçılar eşliğinde tartışılmıştı. Ama o hâlâ masasının başında tek başına oturuyordu. Elindeki kalemi uzun süredir kullanmıyordu, yalnızca daireler çizmeye devam ediyordu — düşünceleri çok başka bir yerdeydi.
Duru.
İsmi zihninde yankılandıkça boğazında bir şey düğümleniyor, kalbinin sızısı belirginleşiyordu. Ondan uzak durmak için her şeyi yapmıştı, ama bu çaba ondan uzak durmasına yetmemişti. Aklı her boş kaldığında ona gidiyordu. Gözleri her kapandığında Duru’nun gözlerini, o hırçın ama bir o kadar da kırılgan bakışlarını, hatırlıyordu.
“Komutanım…”
Kimi zaman bu kelimeyi özlediğini bile itiraf edecek gibi oluyordu kendine. Onun ağzından çıkan “Komutanım” sözcüğü bi
