Duru o akşam işten çıktığında kalbi delicesine atıyordu. Bugün yaşadıkları... Bugün yaşadıkları nefes kesiciydi... Hâlâ Alparslan’ın sert öpücüğünü, dudaklarında hissedebiliyordu. Ve tabi başka yerlerinde başka şeylerin bıraktığı izleri de... Şoktaydı. Bir yanıyla yaptığına inanamazken, diğer yanı hâlâ o anlarsa kalmış gibiydi. Yürürken sanki bedenine hâkim değilmiş gibi hissediyor, adımlarını nasıl attığını bile fark etmiyordu. Her şey bulanıktı; yüzü sıcaktı, elleri buz kesmişti. İçmeden sarhoş olmuş gibiydi. Ama biliyordu ki yaşadığı bu sarhoşluk, sadece ve sadece Hakan ile yaşadığı o ateşli dakikalardan kaynaklıyordu.
O farkında değildi ama kışlanın dış kapısına yaklaşırken, uzaktan biri ağaçların arasından onu izliyordu.
Komutan Alparslan.
Kışlanın karanlık bir köşesine yaslanmış,
