Artun
Çaresiz bir şekilde mahzende bekliyordum. Norayı düşünmekten kafayı yiyecektim. Ellerimi başıma koymuş sallanıyordum. Ayak sesleri gelince hızlıca ayağa kalktım. Noradan haber olmalıydı.
Heyecanla demir parmaklıkların önüne geldim. Gelen kişiyi gördüğümde öfke damarlarımdan akmaya başladı. Babam... Kötü kalpli kral geliyordu. Ezmek için geliyor olmalıydı. Yaptıklarımı bu kadar kolay atlatacak biri değildi.
Gelip bir adım uzakta durdu. Onu bıçakladıktan sonra korkması normaldi. Gözlerinde gördüğüm sevinçle kaşlarım çatıldı. Babamın mutlu olması hayra alamet değildi.
" Artun..." Ezikleyici konuşması sinirlerimi bozmuştu. Adımızı kendi için onur koymuş olmalıydı. Onurlandırmamızı istiyorsa ilk kendisinin bizi onurlandırması gerekiyordu.
" Ne var!"
Hiç saygılı olamazdım. Konuştu
