Şöhret, sabahın erken saatlerinde kalktı. O gece sabaha kadar uyuyamamış, evden gitme kararını tekrar tekrar sorgulamıştı. Babasının Halime Hanım’la evlenme isteği onu derinden yaralamıştı. Annesinin anılarıyla dolu bu eve başka bir kadının yerleşmesini asla kabul edemiyordu. Ama asıl ağır gelen, babasının onun yaptığı fedakarlıkları hiç umursamamasıydı.
Kardeşlerini usulca uyandırdı. Sessizce hazırlıklarını yaptılar. Bavullarını toplarken, Şöhret’in kalbi sanki yerinden sökülüyormuş gibiydi. Her eşya, her köşe bir anıyı hatırlatıyordu. Ama artık bu evde kalamayacağını biliyordu.
Gitmeden önce son bir şey için askeriyeye uğramak zorundaydı. Murat komutan'a yazdığı mektubu bırakmak zorundaydı. Eğer iyileşir ve geri dönerse onu nerede bulacağını bilmeliydi. Karargâha gittiğinde nöbet tut
