Bitmeyen Yolculuk

Bitmeyen Yolculuk Sakin ve durgun Sessiz ve olgun Acısı dindi ruhun Vicdanı kimliğine uygun İçinden büyür benliği Birey olmaya yakışır zihni Dışı susar konuşur içi Duyulur en derinden sessizliğin sesi Oysa eskiden acımasızdı İstemeden bolca kalp kırardı Özünde iyi ama sözünde yaralayıcı Gerçekte bir kayıp vakaydı Can yangısı çocukluktan Kaygıları ana babasından Korkuları hasta toplumdan Ve ümitleri ışıklı yollardan Vazgeçmedi kendini aramaktan Bulur mu bulmaz mı emin olmadan Sonunu düşünmeden çıktı yola Yola değil inandı yolculuğa Yol oldu sonunda yoldaş oldu İnsanlığa umut oldu Kişilikti birey oldu Kayıp vakaydı arjuna oldu Gümüş ipi bırakmadı Kusurlarına aldanmadı Erdemlerine sarıldı ve Özünü kendinde buldu Artık her seçimi bilinçli Her eylemi kendi tercihi İnsanlığa en iyi örnek Kendini cesurca değiştirdi Belki Değişirim Her acı bir fırsat barındırır içinde Değişmek ve gelişmek namına Belki değişirim bu acıyla Acının içinden geçip yürürüm gerçek benliğime Belki değişir ruhum tüm acıları toplayınca Büyür içimde geçmişte yanlış yaptığım ne varsa Evrilir emeğimle doğrulara Oluşur içimde erdemlerle dolu bir dünya Yaşam zorlu bir macera ama yolculuk güzel Anlamlı bir yolculuk için belki değişirim Yürüdüğüm yolu belki çok severim Belki de anlamlı hayatlar yaratmak için mücadele ederim Farkına varmadan önce eksiğiz hepimiz Farkındalıktan sonra ruhen gelişiriz Bir şeyleri anlamak bitmez ömür boyu Anladığımız her şeyle yeniden dünyaya geliriz Belki de büyük acıların var ettiği fırsatları görmeliyiz Hayatın önümüze sunduğu acıları sevmeliyiz Neden ben demeden yola devam etmeli ve Her acının ardındaki kazançları bilmeliyiz İşte o zaman günün birinde belki değişiriz…