Törenin Kurbanı

~Adı gibi,tüm zorluklara göğüs geren bir kadının hikayesi~ «Berfin;Karda açan çiçek, kardelen» *** Geleni gördüğümde dermansız bacaklarım titredi.Beni kurtaran adam.Dün,o sinirli adamın ismini bağırdığı kişi. Aram. Onun da hayatını alt üst ettiğimi hissediyordum.Zaten ben bulunduğum her yeri mahveden biriydim.Babamın deyimi ile 'uğursuz'dum. Onun da hayatına uğursuzluk getirmiştim.Altları mosmor olan gözleri ve kaskatı olan yüzüne baktığım da geceden beri kurumayan yaşlarım tekrar dolmuştu gözlerime.Benim yüzümdendi. "Konuşmamız gerekiyor." Hissiz sesinden dökülen kelimelerle arkamda kalan tekli koltuğa oturdum.O da gelip tam karşımda kalan yatağa oturmuştu.Aramızda epey bir mesafe vardı. "Mirhat dün akşam babanlarla konuşmaya gitti.Biliyorsun zaten.Ve herkes duydu artık olanları.Yapılacak tek bir şey kaldı..." Yumruk yaptığı ellerine değen bakışlarımı gözümden akan yaşla tekrar yere çevirdim. Duymak istemiyorum!Bana yardım eden birinin hayatını mahvettiğimi duymak istemiyordum! ...Evleneceğiz." Ağzından zorlukla çıkan sözlerle hıçkırdım.Dizlerimin üzerine düşerken ona yaklaştım ürkekçe.Gözleri kan çanağı gibiydi ve benim dışımda bir yere sabitlemişti. "Ö-özür dilerim.Özür dilerim... Benim yüzümden... Keşke.. keşke hiç kurtarmasaydın beni..çok çok Özü-" Gözleri aniden bana değdiğinde hıçkırığım kesilmiş iç çekişe dönmüştü.Beni kurtarma dememe kızmıştı.Gözlerinden belliydi bu. "Seni orada bıraksaydım ömrüm boyunca vicdan azabı çekerdim!" Ayağa kalktığında ben hala ağlıyordum.Bir sevdiği vardı onun.Onları ayırmıştım.Ben bunun vicdan azabı ile nasıl yaşayacaktım peki? "Akşam imam nikâhı kıyılacak.Haftaiçi de resmi nikâh." Son sözlerini söyleyip odadan çıktığında alnımı yere yaslayıp içim dışıma çıkar gibi ağladım.