Yazık oldu şu genç ömrüme, bilmem bu feleğin benimle derdi ne?...
***
Çaresizlik en büyük düşmanımdı yeni hayatımda.Elimi kolumu bağlayan, beni buraya esir kılan çaresizliğeydi en büyük şikayetim.En büyük âhım.
Ayağımın altında ki camları,çöktüğüm yerde bir bir çıkarıyordum.Acıyan bedenim miydi yoksa kalbim miydi bilmiyorum ama kanıyordum.Çok acıyordu canım.Allah'ım ne zaman bitecekti bu acı?
Bu kadar güçsüz olur muydu insan?
Ben güçsüzdüm.Beni yaralayan, değersiz bir çöp gibi yüzüme bile bakmayan bir adamın yanında duruyordum halâ.Bu kendime yaptığım en büyük kötülüktü.
Acınası bir durumdaydım ve insanların bana acıyarak bakması artık zoruma bile gitmiyordu.Çünkü en çok ben kendime acıyordum.
Yatak odasının kapısı yavaşça açıldı.Eve az önce girmiştim ve kimseye görünmeden kendimi o
