PAMİR:
Alışık olmadığım bir gecenin sonunda mutfağa bir şeyler atıştırmak için gittiğimde salonun ışığının açık olduğunu fark edip salona girdim. Cem Sarp ve Melih koltukta gülmemek için kendilerini tutuyorlardı. Bu da demek oluyor ki bizi duymuşlardı. Karşılarına oturduğumda gülmemek için zorlanıyorlardı.
"Ne gülüyorsunuz?" Cem'in dudaklarından firar eden kahkahayla hepsi kahkaha atmaya başladığında suratımı asıp onlara baktım. "Neden gülüyorsunuz?" "Pamir kardeşim söyleseydin biz geç gelirdik." "Aynen kardeşim. Yani sizi duymak zorunda kalmazdık." "Ne zaman geldiniz?" "Bir saatten fazla oluyor." "Bir saattir bizi mi dinliyorsunuz?"
"Dinlemek demeyelim de kulak misafiri diyelim." gülüşerek beşlik çaktılar. "Ayrıca bir saattir hiç durmadan iyi yaptınız. İnsan arada durur bir mola veri
