PAMİR;
Eylül konuşmayı sonlandırır sonlandırmaz çevrimdışı olmuştu. Tekrar arayamamıştım. Cep telefonunu da açmayınca ağır konuşup konuşmadığımı düşündüm. Üzmüş müydüm? Ağlıyor muydu? Ya da benden nefret ediyor muydu? Kafamdaki sorularla birkaç kez daha aradım. Hiçbirini açmayınca kafamı yastığa koydum. Onu anlamakta zorluk çekiyordum.
Ağır mı konuşmuştum? Ben sadece onu kafesinden kurtarmak istemiştim. Eylül özgür olmak isteyen bir kızdı. Onun o kafeste tıkılı kalması onun için kötüydü. Onu oradan kurtarmak istememin sebebi onun korkaklık edip kaçmasıydı. Bazı şeylerle yüzleşmeliydi. Korkaklar daima kaybederdi.
Odamın kapısı çaldığında kafamı çevirdim. "Anneciğim uyandın mı?" kapı yavaşça açıldı. Annem uyanık olduğumu gördüğünde gülümseyerek yanıma adımladı. "Günaydın bebeğim." yanım
