Rüzgarla olan tartışmadan sonra eve döndüm.Aklıma geldikçe kendimden nefret ediyordum.Hızla odama çıkarken gözyaşlarım akmaya başlamıştı.Böyle bir duruma düştüğüm için kendimden iğreniyordum.Sırf beni kurtardı diye istediğini söyleme hakkı bulup.aşağılıyordu.
En çokta başıma kakması zoruma gidiyordu.
Odaya geçtiğimde elime yastık alıp ağzıma dayadım.Tüm gücümle bağırdım.Buna eş değer ağlamam da şiddetlendi.
Ne suçum vardıki bunları yaşıyordum.
Yatağın dibine çöküp gözyaşlarımı devam ettirdim.Ne kadar zaman geçti bilmiyorum ama artık ağlamalarım iç çekişe dönmüştü.
O sıra kapımın direk açılmasıyla neye uğradığımı şaşırdım.Gelen Leylaydı.Endiseli gözlerle bana bakıyordu.Hemen gelip dibimde çöktü.
"Asya iyi misin.Ne oldu sana böyle..."
Elleriyle yüzümdeki saçları kaldırdı.Gozyaşlarımı
