Mutsuzluğun nedeni" diyor Pascal; "insanın kendi odasında tek başına nasıl oturacağını bilememesidir." İçimde bir şeyleri yoluna koymaya çalıştıkça, beni bekleyen hayatın her çıkışına konumlanmış girdapların içine çekiliyorum. Kendine uzak olma hissini tatmayan bilmez, anlamaz beni. Kendine bahşedilen yaşamı bir bıçak gibi kesen, onun için hayatı öncesi ve sonrası olarak ayıran bir afet yaşamayanlar bilmez. "Anne ve babasını kaybeden bir tek sen misin? Ne büyük acılar yaşayan insanlar var." Diyebilirsiniz. Ama bilmediğiniz şey; herkesin kıyametinin bir başka koptuğu. Tek öksüz ve yetim ben olmayabilirim ama sanki kaldıramayacağı yükle sınanan bir tek benmişim gibi geliyor. Bir anda tepetaklak olan hayatın altında kalmak ve enkazında sesini duyurmaya çalışmak bu olsa gerek. Anne ve babamdan
