Mavi Yılmaz
Sert bir kasırga tam karşımda her şeyi içine hapsederken tek yaptığım izlemekti. Uçurumun dibinde zor zar tuttuğum yaşlarımı kurutan sert rüzgârlar kulağıma, “Her şey bitti!” diye fısıldıyordu. Fakat ne kasırga, ne esen sert rüzgârlar, ne de kulağıma fısıldadıkları umurumdaydı. Tek isteğim, uçuruma kendimi bıraktığımda her şeyin bitecek olduğu düşüncesiydi. Zaten tek isteğim de her şeyin bitmesiydi. Devam edecek gücü kendimde bulamıyordum. Güç sadece kelime anlamıyla kalmıştı hayatımda, ben tamamen bitik hâlde, paramparçaydım.
Önümdeki uçurumdan atlamasam bile kasırganın beni içine çekmesi yakındı. Kasırgaya katılıp acı çekmek yerine uçurumdan atlamak daha cazip geliyordu. Ama buna da cesaret edemiyordum. Ne zaman bu kadar biçare olmuştum? Güçsüz, aciz, korkak… Hiçmişim gibi.
