Aradan tam altı ay geçmişti. Kasaba, artık eskisi gibi sessiz ama bu kez huzurluydu. Sahilde çocuklar koşturuyor, balıkçılar sabahın ilk ışığında ağlarını topluyor, pazar yerinden taze ekmek ve zeytin kokusu yükseliyordu.
Kuzey, küçük limanın kenarında eski teknesini onarıyordu. Ellerinde talaş kokusu, yüzünde hafif bir gülümseme vardı. Bir zamanlar yalnızca savaşmak, korumak ve hayatta kalmak için yaşayan adam, şimdi sabahları denizle uyanmanın, akşamları Lara’nın kahkahasıyla uyumanın değerini biliyordu.
Lara ise kasabanın eski çiçekçisini devralmıştı. Dükkanın önünde renk renk güller, ortancalar, yaseminler… Her sabah çiçekleri sular, sonra Kuzey’e uğrar, ona taze kahve getirirdi. “Bu kahveyi içmeden çalışmak yok,” diye takılırdı. Kuzey de her seferinde kaşlarını kaldırıp, “Komutan se
