Başım zonkluyordu, hemde çok fazlaydı bu ağrı. Ural sabah erken kalkıp çalışma odasına kapanmıştı. Bende boş boş tavana bakıyordum. Sonunda sıkıntılı bir sekilde yerimden kalkıp Ural'ın çalışma odasına gittim. Kapıyı çalmama rağmen ses gelmedi. Bende merakıma yenik düşüp kapıyı açtım. Ural kapıyı açar açmaz sinirle kaşlarını çatıp yerinden kalktı.
"Neden içeriye giriyorsun, içeriye gir dedimde ben mi hatırlamıyorum?"
Şaşkın bir şekilde ona baktım.
"Ses çıkmayınca girdim Ural, bunda abartacak ne var?"
"Burası benim çalışma yerim. Buraya kimse girsin istemiyorum. İş ayrı, eş ayrı."
"Bunu normal bir şekilde söyleyebilirsin. Böyle bağırmaya gerek yok. Sakin olur musun lütfen, ne bu tepki?"
"Çık odadan Esin. Hemde hemen. Ne demek istiyorsan sonra söyle, şu an meşgulüm. Haydi dedim Esin,
