Kutlu Kan

1. Bölüm/ Kutlu Kan: Asena.. IŞIĞIN VE AĞACIN GEBELİĞİ Zamanın henüz adı konmamış, rüzgarın bile yönünü bilmediği o çok eski çağlarda... Gök Tanrı’nın iradesi, yeryüzüne inmek için bir beden arıyordu. Karaorman’ın kalbinde, henüz hiçbir insan elinin değmediği, sadece kutlu kurtların mesken tuttuğu o balta girmemiş vadide, devasa, asırlık bir Kayın ağacı yükselirdi. Kökleri toprağın yedi kat altına, yeraltı dünyasının (Alt Dünya) karanlığına uzanır, gövdesi Gök dünyasının (Üst Dünya) maviliğine tırmanırdı. Bu ağaç, alemin direği, yaşamın atasıydı. O gece, gökyüzünde garip bir olay yaşandı. Ay, kan kırmızısına boyandı ve dokuz büyük yıldız aynı hizada birleşti. Ormanın sessizliğini, binlerce kurdun aynı anda yükselen ilahi uluması yırtı. Bu, bir selamlama değil, bir bekleyişti. Birden, göğün en yüksek katından, saf, parıldayan gök mavisi bir ışık hüzmesi koptu. Işık, bir ok gibi süzülerek vadinin üzerine indi ve tam o kutlu Kayın ağacının gövdesine saplandı. O an, ağaç gebe kaldı. O geceden sonra vadide zaman farklı akmaya başladı. Dokuz ay on gün boyunca ormanda sadece doğanın melodisi yankılandı. Rüzgar yaprakları okşarken ilahi türküler söylüyor, bulutlar ağacın üzerine koruyucu bir şemsiye geriyor, köklerden yükselen su şifalı bir özsuya dönüşüyordu. Kayın’ın gövdesi, bir anne karnı gibi şişmeye, genişlemeye başladı. Kabuğunun altından, dünyada eşi benzeri duyulmamış mistik, titreşimli sesler geliyordu. Ve süre tamamlandığında... Vadideki tüm kurtlar, ağacın çevresinde bir çember oluşturdu. Sürünün en yaşlı, heybetli boz kurdu, ağacın gövdesine yaklaştı ve burnuyla o şişmiş, çatlamaya yüz tutmuş kabuğa hafifçe dokundu. Kayın ağacı, büyük bir gürültüyle yarıldı. Ağacın gövdesinden, o ana kadar dünyada görülmemiş, saf yaşam enerjisinden oluşan bir koku yayıldı, taze çam özü, yağmur yemiş toprak ve kadim bir büyü kokusu... Yarılan gövdenin içinden, insan suretinde ama gözleri gökyüzünün mavisini yansıtan beş kutlu çocuk çıktı. Dört erkek çocuk ve aralarında, saçları kökler gibi gür, teni ışık kadar saf bir kız çocuğu... Bu kız, Asena’ydı. O, topraktan doğmamıştı, o, gökten gelen ışığın ve yeryüzünü tutan ağacın evladıydı. Damarlarında akan kan, hem ağacın özsuyunu hem de kurdun asi ruhunu taşıyordu. O çocuklar, Türk boylarının kutlu ataları ve anaları olacaktı. Ve Asena, yüzyıllar boyu saklanacak, soyun devamı için o kadim enerjiyi bünyesinde barındıracak, vakti geldiğinde o koruyucu zırhı (Kürşat’ı) bulmak için yeniden uyanacaktı. Hala meşe ormanlarında rüzgar estiğinde, o kutlu Kayın ağacının, Işığın Anası Asena'ya söylediği ninni duyulur, dinlemesini bilene... *** Sevgili Okurlarım, Bu, benim bugüne kadar kaleme aldığım kurgulardan bambaşka, ruhumu en çok heyecanlandıran projem. Biliyorum, benden daha çok modern aşk hikayeleri duymaya alışıksınız, ancak 'Kutlu Kan: Asena', köklerimden, babaannemin masallarından ve annemin anlattığı kadim tarihten beslenen bir miras ve bu türde (mistik/askeri dram) ilk defa yazıyorum. Bu benim için hem büyük bir risk hem de içimdeki tarif edilemez bir ilk deneyimi. Eğer siz de benimle birlikte bu mistik dağlara adım atmaya, klişelerin ötesine geçip damarlarınızdaki o kadim kanı hissetmeye hazırsanız, bu epik yolculukta beni yalnız bırakmayın. Yorumlarınız ve desteğiniz, bu kutlu yolu aydınlatacak en güçlü fener olacaktır. Hadi, hep birlikte bu kutlu yola revan olalım, bismillah...