Kainatın içinde bilinen alemlerden en şereflisi insanoğluydu. Hz. Adem ve Havva’nın yasak meyveyi yemesi hata olarak görülmüş, bulundukları cennet ulaşılması gereken hedef haline dönüşmüştü. İnsana ezelden beri yasak denilen hep tatlı gelmişti.
Aybala’yı babası ne kadar uzaklaştırmaya çalışsa da o Mirza’ya kalbinin ortasında bir yer verdi. Kısa süre de olsa Mirzasız yaşam, sevgisinin yanına eklenen özlemle onun için çekilmez hale geldi. Mirza da Aybala’dan farklı değildi.
Mirza kasap dükkanındaki asılı etlere uzun süre baktı. Kalbindeki sevgi de alınırsa bu etlerden ne farkı kalırdı diye düşündü. Keşke Aybala ile başka zamanda başka hayatlarda karşılaşsalardı. Aybala’ya kendisiyle olacak hayatın sıkıntıları yerine çiçekler vadederdi.
Sabahın sekizinde taze ekmek kokularının arasında
