İnsanoğlu garip bir varlık. Duygular arası seri geçebilen, düşünceler alemine balıklama dalan sonra da kayalara çarpan ruh dünyasıyla hiçbir şey olmamış gibi yaşayan tek canlı. Hayata bir şekilde devam temel felsefe. Aybars, babam ve benim durumum tam da böyle. Dağlara taşlara vurulmuş, un ufak edilmiş halimizi toparlamaya çalışıyorduk işte.
Babam arkadaşlarıyla vakit geçirirken Aybars kendini yatağa vurmuştu. Hiçbir eşyasına el uzatmadığı için odası da dağılmıyordu. Ama sürekli uyumanın verdiği koku leş gibiydi. Devamlı havalandırmama rağmen gitmiyordu. Benimse çıkış aramaya çalışan duygu dünyam karmakarışıktı.
Bugün sabahın ilk saatlerinde yine atılarak uyandım. Kabus görmüştüm. Karanlıklar arasında dibini bilmediğim suda boğuluyordum. Ipıslak bedenimi, sıkılan boğazımı ovarak doğrul
