"Ay Dengiz, ben bittim. Ne aptık biz bu kadar ya? Salonda insan kalmamış. Şuna bak bomboş, gelin ve damat bile yok."
Etrafıma baktım. Harbiden bomboştu, Elif? Elif iki sandalye birleştirmiş uyuyordu. Gülmemek için kendimi zor tuttum.
"Elif değil mi o?"
Dedim. İzem de benim baktığım tarafa baktı.
"Aaaa Elif."
Dedi ve güldü.
"Ne yapıyor orda ya?"
"Uyuyor işte baya."
"Piiiiişşştt Eliiiff."
Diye seslendim. Sıçradı ve yerinde doğruldu.
"Ne oluyor?"
Sandalyelerin ayrılmasıyla İzem yere kapaklandı. Başta ne kadar şok olsam da sonrasında gülmemek için kendimi cidden zor tuttum. Ama İzem kahkahayı patlatınca ben de gülmek zorunda kaldım. Bence şu anda Şevket'ten daha iğrenç gözüküyorduk. Elif yerde boydan uzanmış duruyordu, kafasını bize çevirdi. Esnedi.
"No oloyor yo."
Esnerken konusm
