İzem bana baktı, korktuğunu gözlerinden anlıyordum. Ben de şu an ne halt yiyeceğimizi bilmiyordum. Herif uzaylı her haltı yapabilirdi şu anda. Bitmiştik biz. İzem'i sakinleştiremezdim çünkü bu imkansızdı. Korkudan gözleri dolmuştu, keşke şu an bu kadar çaresiz olmasaydım. Elini tuttum.
" Ben burdayım."
Diyebildim sadece, sanki varlığım bir halta yarıyormuş gibi. Ben burada olmasam zaten böyle şeyler yaşamayacaktı. Allah kahretsin gerçekten ne yapacağımı bilmiyordum.
" Şimdi korkma, sana zarar vermelerine izin vermeyeceğim söz. Sadece bana güven, şimdi içeri geçelim. Söz veriyorum sana zarar gelmesine izin vermeyeceğim tamam mı?"
Bana bakmıyordu, yere bakıyordu. Suçlu bir çocuk gibiydi, kendini suçladığını anlayabiliyordum. Ama onun bir suçu yoktu, nerden bilebilirlerdi ki? Yüzüme bakm
