"oğlum dayak yedin ne kalesi lan? gel bir baktıralım."
Dedi Şevket. Benim için telaşlı görünüyordu, ses tonu da öyleydi zaten. İstemiyordum tedavi filan. Benim tedavim izemdeydi. O gelirse iyileşirdim. Yüzüm değil de kalbim, kalbim çok yaralanmıştı. kandırılmış hissediyordum, bilinçaltım tarafından kandırıldım, daha büyük bir ihanet olamazdı. Kafamı sağa sola hayır anlamında salladım.
"Yok benim bir şeyim, ben biraz daha durursam kafayı yiyeceğim"
"Noluyor lan sana? sabahtan beri bir garipsin zaten."
"Yok bir şey, anlatsam da anlamayacaksın hatta belki dalga geçeceksin. Ben bile ne olduğunu bilmiyorum. O yüzden boşver kardeşim."
Hayır neden böyle söyledim ki? Daha da meraklanmasına sebep olacaktım.
"Oğlum hem kardeşim diyorsun hem de bir şey anlatmıyorsun."
Dedi. Şevket ve bu triple
