Elif, İzem'in annesi ve babasını bize götürmüştü. İzem ve benim biraz hava almamız gerektiği için dışarıda duruyorduk.
"Teşekkür ederim"
Dedi İzem, ona baktım. Kaşlarımı kaldırdım, teşekkür etmesini istemiyordum.
"Ne için?"
Diye sordum.
"Beni kurtardığın için, kimse atlamazdı o alevlerin içine. Düşünmedin bile."
Dedi mahcup bir tavırla. Düşünmezdim tabi ki, seni canımdan çok seviyorum diyemedim o an ama demeyi çok isterdim. O şimdi böyle iyi ya, kolumdaki yanığın hiçbir ehemmiyeti yok. Derin bir nefes aldım konuşmak için, o anı düşününce tekrardan kötü hissetmiştim kendimi.
"Teşekkür etmene gerek yok, öyle senin orda içerde.. off işte öylece izleyemezdim. Teşekkür etme yani, olması gereken buydu."
"Çok acıyor mu?"
Diye sordu yüzünü buruşturarak. Kolumu dediğini anlamıştım ama gen
