-Biraz daha yalvarırsan... Neden olmasın?
Yeşil gözlerini, simsiyah kirpikleriyle örttü. Kendiliğinden sürmeli, doğuştan renkliydi bu kız sanki.
Keyiflenerek arkama yaslanıp kollarımı bağdaş yaptım. Bana muhtaçtı.
Ve bunun verdiği hazzı tarif dahi edemezdim.
-Ne... Ne yapayım? Anlayamadım.
Kurduğu cümleyle birlikte, az önce örtülen uzun yelpazeleri açıldı. Gözlerinin yeşili bir mentol gibi ferahlık veriyordu.
Ancak o kadar şaşırmıştı ki, biraz daha afallamasını istedim.
-Yalvar, diyorum. Israr et.
Hey, kimse beni yadırgayamazdı. Üniversitenin koridorunda, burnunu beş karış havaya dikip, etrafa kibirli bakışlar atan ben değildim.
Tamam, tamam...
Belki biraz da bendim.
Ama bunu Aleda'dan daha iyi yapamazdım. Çünkü onunki yersiz bir kibirdi. Benim övünmem için çok geçerli
