53. BÖLÜM: OCAĞIN DİLİ
Sabah, konağa bu kez güneşle değil… bir haberle girdi.
Ama o haberden önce, Sahra’nın sessiz bir yolculuğu vardı.
Günlerdir bedeninde tuhaf bir ağırlık hissediyordu. Mide bulantısı değildi bu; daha çok içten gelen, sebebini bulamadığı bir sıkışma. Sabahları avlunun taşlarına bastığında başı dönüyor, bazen Elif’in sesi sanki uzaktan geliyormuş gibi kulaklarına çarpıyordu. Geceleri uykusu bölünüyor, göğsünün altından başlayıp beline doğru inen o tanımsız sızıyla doğruluyordu. Ama asıl korkutan beden değildi. Beden, susmayı bilirdi. Ruh konuşmaya başladığında… işte o zaman insan bir yere gitmek isterdi.
O sabah Devran, meclise erkenden çağrılmıştı. Sahra çocukları okula bıraktı. Konağın kapısında bir an durdu. İçeri dönmedi. İlk kez kimseye haber vermeden çıktı. Şof
