48. BÖLÜM: İLK ADIMIN BEDELİ
Sabah, dağın taşlarına ağır indi.
Kasabanın üstündeki yumuşak ışık, burada sertti.
Burada güneş, insanın yüzünü değil… hesabını ortaya çıkarırdı.
Devran, Şahin’in konağından değil, kasabadan dağa çıkan tozlu yolda yürürken, gecenin kokusu hâlâ üzerindeydi.
Sahra’nın saçları…
Omzundaki sıcaklığı…
Göğsünde uykuya dalarken bıraktığı nefes…
Her adımda biraz daha uzaklaşıyordu ondan.
Ama uzaklaştığını hisseden… ayakları değildi.
Kalbiydi.
Cebindeki telefon titredi.
Ekranda tek bir isim:
Cihan.
Bir an durdu.
Dağın yamacına, aşağıdaki kasabaya baktı.
O ev…
O oda…
O gece.
Sonra, olması gerekene döndü.
Cevap tuşuna bastı.
“Dinliyorum.”
Cihan’ın sesi, telefonun ucundan değil…
Sanki dağın başka bir ucundan, taşların arasından geliyordu.
“Toplanıyor
