47. BÖLÜM: BİR KALBİN İLK TEMASI
Gece, bu kez Sahra’yı ürkütmedi.
Pencerenin önünde duran perde, ayın ışığını odaya ince bir örtü gibi seriyordu.
Duvarlar yumuşak görünüyordu.
O ev ilk kez… sert değildi.
Sahra yatağın kenarında oturuyordu.
Ne kaçacak bir gölgesi vardı bu tartışmaların…
Ne de saklanacak bir yanı.
İlk kez…
Kalmak, korkunun değil…
Seçimin cümlesiydi kalbinde.
Devran kapının önünde durdu.
Elini kapı koluna koydu ama açmadı.
Bir adamın bir odaya girmeden önce durması…
Cesaretsizlik değildir.
Bazen…
Bir kadının kalbine girmeden önce eğilmektir.
“Sahra…” dedi dışarıdan.
Sadece adını söyledi.
Sahra gözlerini kapattı.
O isim…
Bir kadın için bazen bir çağrı değil…
Bir sığınaktır.
“Gel,” dedi.
Sesindeki titreme…
Zayıflık değil…
Doğruluktu.
Devran kapıyı açt
