46. BÖLÜM: KALBİNİN ÜZERİNE YAZILAN KADAR
Gece susmuştu.
Ama Sahra’nın içi susmamıştı.
Yatakta yan yana uzanıyorlardı; Devran uyuyor gibiydi ama Sahra biliyordu:
Bazı uykular gözle tutulur, kalple değil.
O adamın nefesi düzenliydi.
Ama içinde bir şey, Sahra’nın uyumasına izin vermiyordu.
Bu evde kalmalı mıydı?
Bir kadının bir eve tutulmasıyla, bir adama tutulması aynı şey değildi.
Ve Sahra’nın kalbi…
Duvara değil, Devran’a yaslanmıştı.
Yavaşça doğruldu.
Pencereye yürüdü.
Kasaba karanlıktı.
Ama karanlık, Sahra’ya yabancı değildi.
O, çoktan içinin gecesinden geçmişti.
Devran’ın “erkek evlat” sözleri kulağında yankılandı.
Rahmiyle seçilmek…
Bir kadının onuruna dokunan ilk yerden yaralar.
Ama Sahra başka bir yerde takılı kalıyordu:
Adamın gözlerinde…
Onu kaybetme korkusu v
