45. BÖLÜM: GÖLGESİ OLAN SEVDA
Sabah, Sahra’nın kalbine iyi gelmedi.
Güneş vardı…
Ama içinde gün yoktu.
Işık pencereden içeri düşüyor, yastığın üzerine kırık bir umut gibi yayılıyordu. Sahra gözlerini açtığında Devran’ı bulamadı yanında. İçinde bir sızı doğdu. Yatağın öte yanı soğuktu. İnsan, sevdiği sandığı bir adamın bıraktığı ilk boşlukta üşürmüş; Sahra bunu o sabah öğrendi.
Kalktı.
Salona yürüdü.
Devran mutfaktaydı.
Sessizdi.
Bir adamın suskunluğundan, onu sevmediği anlaşılır mıydı? Sahra buna inanmak istemedi. Ama içindeki kadın kulaklarını değil, kalbinin çatlağını dinliyordu.
“Günaydın,” dedi.
Devran başını kaldırdı.
Gülümsedi.
Ama o gülümseme…
İnsanın içini ısıtan değil,
Kafasını okşayan bir gülümsemedir.
Sahra kahvaltı hazırlamaya başladı.
“Sana kahvaltı hazırladım
