44. BÖLÜM: KALBE KONAN SIS
Gece, evin taşlarına sessizce çökmüştü.
Sanki karanlık, bu eve yalnızca uyumak için değil… saklanmak için gelmişti.
Sahra, sedirin kenarında hâlâ uyanıktı. Elini dizlerinin üzerinde birleştirmiş, başını hafifçe öne eğmişti. Uyku gözlerine uğramıyor; her düşünce, göğsünde yankılanan başka bir soruya dönüşüyordu.
Devran’ın “yanındayım” diyen sesi, kulaklarında dönüp duruyordu.
İsteseydi, o cümleyi bir yalan gibi söküp atabilirdi içinden. Ama istemedi.
Çünkü insan, en çok inandığı cümleye tutunmak ister…
En çok kanatacak olana.
Bir süre sonra Devran’ın öksürüğü duyuldu. Diğer odadan gelen bu küçük ses, Sahra’nın kalbinde kocaman bir boşluğa düştü.
Ayağa kalktı.
Sessizce yürüdü.
O kapının eşiğinde durdu.
Bir adım atsa… geri dönüşü olmayacaktı belki.
Ama
