Feryal Karahan
Saten elbisem, üzerime dökülen bir nehir gibi vücudumu sarıyor, her adımımda sanki sıvı bir zırh gibi dalgalanıyordu. Topuklu ayakkabılarımın mermer zemine vuruşu, boş koridorda bir savaş tamtamı gibi tok ve kararlı yankılanıyordu. Davet salonunun o devasa, altın varaklı kapılarının önünde durduğumda, içeriden sızan hafif piyano tınısı ve o burjuva sınıfının cam kırıkları kadar keskin, sahte kahkahaları kulaklarıma ulaştı.
Garson, kapıyı açmak için hamle yaptığında elimi hafifçe kaldırdım. Tek bir işaretle zamanı durdurdum.
“Bir dakika,” dedim. Sesim, kendi kulaklarımda bile buz gibi, sarsılmaz bir otoriteyle çınladı.
Derin bir nefes aldım. Göğüs kafesimin içinde bir kuş değil, zincirlerini kırmak üzere olan bir aslan çırpınıyordu. Gözlerim kapının kolundaki o altın p
