Sabah erken saatlerinde uyandım. Yanımda uzanan kollarında olduğum adama baktım. Artık burada olmayacaktı. Az sonra kalkıp hazirlanacakti. Gitmesini hiç ama hiç istemiyordum. Normal bir seyahata çıksa içim çok rahat ederdi. Ama şu an nereye gittiğini, ne zaman gelecegini bilmiyordum. İstediğim zaman pat diye onu goremeyecek olma korkusu içimi kemirip duruyordu. Ne de çok şey katmıştı bana. Ne de güzel seviyordu beni. Bundan sonra ne yapardım bilmiyorum. Ama mutluydum. Engin gibi bir adamı tanıdığım için gerçekten çok şanslı biriydim. Umarım bir gün yine karşılaşır, ve gözlerinde ki ışığın tekrar parladığına şahit olurdum. Umarım kendini seven kadınla aşk dolu bakışmalarını görürdüm. Çünkü o çok hak ediyordu. Hem sevmeyi hem de deli gibi sevilmeyi.
Yarım saattir Engin'i izliyordum. Çok geç
