1 ay sonra
Engin gideli tam tamına bir ay olmuştu. Ne bir haber ne bir mesaj ne de bir arama. Hiçbir şeyden haberim bile yoktu. Artık eskisi gibi çok düşünmüyordum onu. Ya da öyle söyleyerek kendimi kandiriyordum. Ama olması gereken buydu. Sonuçta kendi tercihi idi. Ben ne diyebilirdim ki.
Babam son zamanlarda çok fazla evimizin önüne gelir olmuştu. Her ne kadar annemi deli gibi özlesem de anneme bir şey yapar diye evde kalmasını istemiyordum. Yatılı kalması su an için daha da çok işime geliyordu. Boraya da bir şey diyemiyordum. Çünkü dersem babamın sağ çıkamayacağı kesindi. Arada sıra da Bora benimle kalıyor bazen ise ben onun yanında kalıyordum. Üniversite sınavına ise tam tamına bir hafta kalmıştı. Bora olduğu zamanlar çok fazla ders calismadigim için eve gelmesini pek fazla istemi
