Şu an bana bakıp cevap bekleyen dedektiflere ve ajanlara dikkatle göz atarken vereceğim küçücük bir açığın ölümüme yol açacağını biliyorum. Umurumda mı? Kocaman bir HAYIR. Göğsümü havalandırmayacak ama rahatlamamı sağlayacak bir nefes alıp sanki karşımda bir gerizekalı varmış gibi anlatma isteğiyle doldum. Oysa onlar eğitimli ajan ve dedektiflerdi. Bu işleri en iyi anlayan ve birinin yalan söylemesini nefes alışının hızlanışından ve ses tonundan bile anlarlardı. Şimdi beni neden anlamıyorlar. Sanki gözlerinin önünde incecik katarak perdesi var ve kör sağır dilsiz ve de aptal olarak duruyorlar.
Küçük bir dil hareketiyle dudaklarımı ıslattım ve bir kaçının yutkunuşuna şahit oldum. Sadece bu kadar olduklarını bilmek nasıl desem kurduğum oyunu, attığım yemleri, tüm o çabamı küçük düşürme
