Hayatta bazı anlar vardır. Ne çıkış yolu bulunur ne de yükü taşınır. İnsan, göğsüne saplanan sancının ağırlığıyla, çaresizliğin en yoğun vaktinde karanlıkla bir başına kalır.
Kamer Şeyhanlı'nın bakışları, taş zemine dağılmış sarmalarda öylece gezinirken, göğsüne bir kor gibi dolan öfkeyi bastırmakta zorlanıyordu. İçinde büyüyen yangını dizginlemek için sabrını son sınırına kadar zorladı. Şu an tek isteği, Ahuzar’ın şu lanetli sokaktan çıkıp bir an önce Meryem’lerin evine adım atmasıydı.
Yerden ağır ağır yükselen gözleri, kapının önünde nöbet tutan korumalara takıldı. İri gövdeleri, kapının heybetli tahta kanatlarını siper almış gibi duruyordu. Ancak Kamer’in bakışları, onların ardında saklanan adama kilitlendi. İçinde fırtına gibi kabaran öfke, gözbebeklerine vurmuş bir alev misali orada
