Ahuzar, hızla kendilerine yaklaşan adama bakakaldı. Kamer’i tanıdığı günden beri onu hiç böyle görmemişti. Bu kadar öfkeli, bu kadar kontrolsüz…
"Arabaya geç." Genç adamın sesi sertti, gözleri hâlâ ondan uzaktı ama sözlerin kime söylediği belliydi. Ahuzar’ın boğazı düğümlendi. Kamer’in yüzü, tanıdığı o sakin adamın yüzü değildi artık. Çenesindeki kaslar gerilmiş, bakışları kararmıştı.
Sevdiği adamın gözleri Yılmaz’a kilitlenmişti. Kamer yanlarına doğru gelirken adımları toprağı değil, sanki Ahuzar’ın kalbini titretiyordu. İçinde büyüyen korkuya rağmen yerinden kıpırdayamadı. Ne geri adım atabildi, ne de arabaya gidebildi. Sanki ayakları yere çakılmış, yaşlı bir ağaç gibi kök salmıştı.
Bir an, Kamer’in nefes alışını duydu. Hızlı, kesik kesikti. Gözlerinde öyle bir şey vardı ki… öfke deği
