Herkese selam:)
Benim için duygusal bir bölüm oldu. Sizlerde düşüncelerinizi paylaşırsanız çok mutlu olurum.:)
Sevgi ve sağlıkla kalın.....
Arabanın içini dolduran sessizlik şüphesiz ki; ikisinin de birbirine olan öfkesindendi. O öfkenin henüz lisana gelmemesinin sebebini, ikisi de bilmiyordu. Birbirlerinin bu düşüncelerinden habersiz ikisinin de duygularının aynı yönde olması da başka bir duygu paylaşımıydı.
Hayatları benzeşmiyordu fakat bir yerde kesişiyordu. Ne kadar Kerem kesişen yolların üzerinden köprülerle geçmek istese de, Rıfat Hazar'ın o köprüleri yıkmakta, bir an bile tereddüt etmeyeceğini çok iyi biliyordu.
Deniz'le o dikenli yollardan geçmeyi, babasının köprüleri yıkmasına tercih ederdi. Ve Deniz, kendi ayaklarının da acıyacağını bilse bile, o yola, dikenler atmaya devam
