Telefonu fırlattığım an, içimde son bir umut kırıntısı bile kalmamıştı. Baran’ın sessizliği, kaçışı, beni burada bırakışı… Her şey gerçeğe dönüşmüştü. Artık ne bekleyecek bir şeyim vardı ne de inanacak bir yalanım.
Titreyerek yatağa doğru yürüdüm, gelinliğimin ağırlığını artık taşıyamıyordum. Yavaşça dizlerimin üzerine çöktüm, başımı yastığa gömdüm ve içimde tuttuğum her şeyi bıraktım.
“Nefret ediyorum senden…” diye fısıldadım, gözyaşlarım yastığı ıslatırken. “Beni böyle bırakıp gittiğin için nefret ediyorum…”
Ama en çok kendime kızıyordum. Ona inanmıştım. O soğuk adamın, bir gün bana gerçekten yumuşayacağına inanmıştım. Gözlerinde gördüğüm küçük bir ışığın, bana umut verdiğini bile fark etmemiştim. O ışık da meğer benim hayalimmiş.
Kapı aniden çalındı.
“Efsun, kızım… Kapıyı aç.” Güls
