Bu konaktan çıkarken kimse beni durduramaz sanmıştım.
Ama yanılmıştım.
Kapıya varmıştım, elim kapının soğuk tokmağına uzanmıştı ki önüme Ömer Ağa dikildi.
Sert bakışlarıyla yüzüme bakıyordu. Gözleri karanlıktı, sesinde emir tonu vardı.
“Karnında bir bebekle nasıl gidiyorsun?”
Bedenim bir an dondu.
Sırtımdan aşağı buz gibi bir şey aktı. Biliyorlardı.
Ömer Ağa, gözlerini gözlerime dikti ve “O bebek Asilsoy soyadına ait,” diye ekledi.
Beni buraya zincirlemeye çalışıyordu. Soyadıyla, töreyle, kurallarıyla…
Beni tutsak etmeye çalışıyordu.
Ama ben bir tutsak değildim.
Derin bir nefes alıp karşısına dikildim. Omuzlarımı kaldırdım, içimdeki tüm öfkeyle ona baktım.
“Ben istediğim yere giderim. Siz karışamazsınız.”
Sesim titremedi.
Bu evde gördüğüm tüm aşağılanmalar, tüm hayal kırıklık
