-Miraç
Belkide hayatta kalma sebeplerimden biri olan Vahide için tam da şimdi evimin önündeydim. Neredeyse bir saat boyunca telefonda yalvarmıştı. İyi olmadığımı biliyordu ve aklı hep bendeydi. Onu üzmek bu hayatta isteyebileceğim en son şeydi. O bana anne-babamın yadigarıydı. Benim küçük kızımdı. Bende yeteri kadar kendi sorunlarım yüzünden aramıza mesafe koymuştum ama artık kendi hayatıma bakacağıma dair bir sözüm vardı ve bunun içinde bir şekilde yol alacaktım...
Arabaya yaslanmış içeriden çıkmalarını beklerken Erdem'de yanımdaydı. Selamlaşma dışında tek kelime dahi konuşmamıştık. Çünkü ne konuşalım? İçimden zerre bir şey geçmiyordu ki... Kızgın da değildim, kırgın da... Zira artık onlara karşı hiçbir şey hissetmiyordum. Öz kardeşimmiş gibi bile gelmiyordu. Belki bir şeye üzüleceksem
