Bu sabah bildiğim hiçbir sabaha benzemiyordu. Gözlerimi açtığımda ilk hissettiğim şey huzur değil de koca bir ağırlıktı. Sanki göğsümün ortasına görünmez bir yük oturmuştu. Nefes aldıkça içime doluyor, ama bir türlü rahatlatmıyordu.
Bugün evleniyordum. Şaka değil, oyun değil, inat değil gerçekti.
Dudaklarımı araladım, tavana baktım. Gerçekten evleniyordum. Ve ilk kez bu evliliğin ağırlığı ve ciddiyetinin farkına varmıştım.
Çünkü bu evlilik sandığımdan da ağırdı. Babamın yıllar önceki hatasının bedeline kurban edilmiştim. Buradan kaçıp gidebilirdim. Ama beni bu evliliğe iten bir şey vardı ve bunu kendime anlatmaktan korkuyordum.
Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Bunun da farkındaydım. Bu topraklarda boşanmanın da zor olduğunun farkındaydım. Peki bu yaşıma kadar bu kadar özgür ya
