"Arya?"
Dikkatimi Jace'e verdim. Elimi yanağına koydum.
"Efendim sevgilim."
Jace elimi tutup indirdi. Şaşkınca yüzüne bakıyordum.
"Ben.. evlenmekten vazgeçtim. Haklısın acele ediyoruz."
Ne...
Böyle bir şey demesini beklemediğim için afallamıştım.
Ağlama sakın bebeğim.
"Jace ben haklı falan değildim, annemler çok sıkmıştı beni ben onu bir anlık boşlukla söyledim. Özür dilerim."
"Özüre gerek yok Arya, bende sıkıldım bu evlilik meselesinden."
Bu Jace miydi gerçekten.
"N-ne?"
"Duydun işte ani karar verdik."
"Vazgeçiyorsun yani?"
Jace ensesini kaşıdı.
"Üzgünüm, daha fazla üzülmeni istemiyorum. Belki 10 yıl sonra tekrar düşünebilirim."
Düşünebilir miydi?
Benim sevdiğim, aşık olduğum Jace bu değildi.
Şimdi ağlamayalım annecim, eve gidince söz ağlarız.
Çok geç, ağlıyordum bile.
