Beklemek en zoruydu, sevdiğinizi ölümle savaştığını bilerek beklemek o bambaşka zordu. Günlerdir hastanede Demir'i bekliyorduk. İki gündür ilaçlarla uyutuluyordu. Ben ve selim günde bire kez içeriye girip onu görebiliyorduk. Ben hiç bir şey yapma dan sadece onu izleyip elini tutuyordum. Biliyordum ki o beni hissediyordu. O beni zaten hep hissederdi, yine hissediyordu biliyorum. Doktor bugün gelip ilacı kestiğini ve artık Demir'in kendi uyanmasını bekliyoruz dediğinde den beri bir an olsun camın önünde ayrılmamıştım. Heyecanlı bir şekilde onun uyanmasını, bana o içinde yolumu bulamadığım kahve gözleriyle bakmasını bekliyordum. Benim gibi Selim, Erkan, Zübeyde ve Evinde bekliyordu aynı heyecanla... içinden sürekli Rabbime yalvarıyorum ona bir şey olmasın, utansın diye.
Canım ardında durmaya
