Çantamı kavrayıp hızla evin çıkışına yürüdüm. Parmaklarım sapına öyle sıkı sarılmıştı ki, avuç içimde çıkan acıyı ancak kapının soğuk koluna dokunduğumda fark ettim. Adımlarım taş zeminde yankılanıyordu ama duyduğum tek şey kalbimin göğsüme vuran sesi, kulaklarımın içinde zonklayan sesti. Arkamdan gelen Esma’nın ayak seslerini tanıyordum, yine de bakmadım. “Bekle beni,” dediğini duydum ama cevap veremedim. Sesim bile kırılmıştı.
Kapıdan çıkar çıkmaz yüzüme çarpan serin hava ilk anda rahatlatacak sandım. Öyle olmadı. Göğsüm sıkıştı. Avuç içimle göğsüme bastırıp derin derin nefes almaya çalıştım. Bir şey orada, tam kalbimin ortasında düğümlenmişti. Gitmiyordu. Gitmeyecekti.
“İyi değilim Esma,” dedim. Sesim neredeyse fısıltıydı ama ağzımdan çıkan her harf canımı acıttı. “Kötüyüm.”
Bir el k
